ΚΛΕΙΣΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Πίσω στα νέα μας

Εγκαίνια εικαστικής έκθεσης Open Doors IV

Την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου (στις 19:00) πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης Open Doors IV στο Πολιτιστικό Κέντρο “Ρομάντσο”. Στα εγκαίνια έδωσαν το “παρών” εικαστικοί, εκπρόσωποι από τον καλλιτεχνικό χώρο, δημοσιογράφοι, αλλά και, φίλοι του ΑΚΤΟ, που δήλωσαν εντυπωσιασμένοι από το υψηλό επίπεδο των έργων, καθώς και, από την έρευνα και τον πειραματισμό που εμπεριείχαν οι θεματικές τους.

 

Μέχρι και την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022 οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν εικαστικά έργα που φιλοτέχνησαν, κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, οι τελειόφοιτοι του μεταπτυχιακού προγράμματος MA in Photography & Visual Language και απόφοιτοι του προπτυχιακού προγράμματος BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University London.

 

Το Open Doors IV αποτελεί μια πρό(σ)κληση. Πρόσκληση σε ένα δυνητικό εργαστήριο, όπου το κοινό μπορεί να συναντήσει τους νέους καλλιτέχνες και τον ιδιαίτερο τρόπο που υιοθετεί καθένας από αυτούς για να επεξεργαστεί τις ιδέες του, και πρόκληση για τους ίδιους τους δημιουργούς, που βρίσκονται σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο πεδίο επιλογών. Το σύνολο των εργασιών που προκύπτει, μέσα από καλλιτεχνική έρευνα και κριτική σκέψη, χαρακτηρίζεται από ρευστότητα και ευελιξία, με στόχο να συνδιαλαγεί με την πολυδιάστατη σημερινή κοινωνία.

 

Συμμετέχουν (αλφαβητικά)

MA in Photography & Visual Language: Στέλλα Αμπατζή, Χριστίνα Αντωνίου, Θάνος Θηρίου, Μαίρη Τσουλούφα, Ειρήνη Φοσγκεράου και Κώστας Χρονόπουλος Νίλσεν.

BA (Hons) in Fine Art & New Media @aktoalumni: Βούλα Ασωνίτη, Αθηνά Κανελλοπούλου, Εύη Μαγκαβέτσου, Νατάσσα Μαντζιώρου, Ανδρέας Παπαμιχαήλ, Αλεξάνδρα Παπαδημητρίου, Αναστασία Σερεμετάκη και Μυρτώ Τραπατσέλλη.

 

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Κατερίνα Αποστολίδου [Εικαστικός – Διευθύντρια ΜΑ in Photography & Visual Language και BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ].

Συντονισμός-επιμέλεια: Λάμπρος Παπανικολάτος [Φωτογράφος – Διευθυντής BA (Hons) in Photography ΑΚΤΟ].

 

Οι νέοι καλλιτέχνες, χρησιμοποιώντας ποικίλα μέσα και μικτές τεχνικές δημιουργούν κατασκευές, σκηνοθετημένες εικόνες και εγκαταστάσεις. Θέτουν ερωτήματα που αφορούν την καθημερινότητα, τις σχέσεις, την ταυτότητα, και μία σειρά από κοινωνικά ζητήματα που μας αφορούν όλους. Με αναφορές στην καθημερινή ζωή, την επικαιρότητα, το ευρύτερο αστικό & κοινωνικό περιβάλλον, οι νέοι δημιουργοί, δίνουν τις δικές τους προτάσεις και καταθέτουν την κοινωνική τους ευαισθησία. Πάνω απ’ όλα όμως, επιχειρούν να ανοίξουν ένα δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό, προτείνοντας ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

 

Ευχαριστούμε θερμά τους χορηγούς μας: The Art Newspaper Greece, +design, Archisearch, Artviews, Jazz Breeze Radio

 

Διάρκεια έκθεσης: 24 Νοεμβρίου – 09 Δεκεμβρίου 2022
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 12:00 – 20:00 & Σάββατο 11:00 – 17:00
ΡΟΜΑΝΤΣΟ (Αναξαγόρα 3, Αθήνα)

Ας γνωρίσουμε καλύτερα τους δημιουργούς:

 

MA in Photography & Visual Language

 

Στέλλα Αμπατζή

Η Στέλλα Αμπατζή είναι τελειόφοιτη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα MA in Photography & Visual Language. Είναι Visual Artist με δεξιότητες τόσο στην τέχνη όσο και στην τεχνολογία και με ισχυρή κατανόηση ολόκληρης της δημιουργικής κατεύθυνσης και της αφήγησης. Έχει εργαστεί στον κινηματογράφο ως visual effects artist και concept designer.

Η όλη της εμπειρία στη βιομηχανία του κινηματογράφου, την ενέπνευσε να δημιουργήσει έναν μοναδικό τρόπο για τους θεατές, προκειμένου να βιώσουν την ζωγραφική και τη φωτογραφία σε συνδυασμό με τις νέες τεχνολογίες, ως μια μορφή μικτών μέσων.

 

Έργο: GASLIGHT

– Turn The Gaslight On #1, Διαδραστική συνέντευξη σε HD video, διάρκεια 06:20, 2022.

– Follow Me #2, Τετράπτυχο, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Matt Fibre
και επικόλληση σε Dibond, 4 έργα 44 x 44 εκ., Edition 9 + 1 AP, 2022.

– Prove You Are Not a Robot #3, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Matt Fibre
και επικόλληση σε Dibond, 53 x 80 εκ., Edition 9 + 1 AP, 2022.

– Prove You Are Not a Human #4, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Matt Fibre
και επικόλληση σε Dibond, 53 x 80 εκ., Edition 9 + 1 AP, 2022.

– Gaslight Mushroom #5, Ψηφιακό γλυπτό σε HD Video, διάρκεια 00:40 (loop), 2022.

Από τη σειρά Gaslight.

 

Η διπλωματική μου εργασία στοχεύει να αποκαλύψει τα μέσα και τους τρόπους με τους οποίους το Gaslight επηρεάζει την καθημερινότητά μας. Όπως ανέλυσα στο Research Project το Gaslight είναι μια μορφή συναισθηματικής κακοποίησης και χειραγώγησης που τις περισσότερες φορές περνά απαρατήρητη μέσω καθημερινών αβλαβών δραστηριοτήτων.

Οι βασικές αρχές του Gaslight εφαρμόζονται αυτούσιες ακόμη και σήμερα σε κοινωνικό επίπεδο με την βοήθεια των νέων οπτικών και αλγοριθμικών μέσων σε συνδυασμό με τον καθημερινό βομβαρδισμό εικόνων ώστε να επιτευχθεί μια ακόμη πιο αποτελεσματική διάβρωση της πραγματικότητας των θυμάτων.

Μπορούμε να εντοπίσουμε τεχνικές χειραγώγησης στην καθημερινότητά μας;
Είναι οι νέες τεχνολογίες ένα όπλο στα χέρια του σύγχρονου gaslighter ή απλώς ένα εργαλείο;

Στρέφοντας τα ιδιά χειριστικά μέσα εναντίον του Gaslight, μέσω της καλλιτεχνικής μου πρακτικής στοχεύω να δώσω στο κοινό τα εργαλεία να το αναγνωρίσουν, να αποκαλύψουν τις γκρίζες ζώνες του, να το αποκωδικοποιήσουν και να το αντιμετωπίσουν.

Τα μέσα και εργαλεία που επέλεξα για να οπτικοποιήσω το concept του Gaslight είναι το βίντεο, η φωτογραφία, η ψηφιακή τεχνολογία και οι αλγόριθμοι τεχνητής νοημοσύνης. Ακολουθώντας την χρονολογική του πορεία και τα 4 βασικά στάδια του Gaslight έχω χωρίσει την καλλιτεχνική μου πρόταση αντίστοιχα σε 4 αντιπροσωπευτικά έργα:

1. Από την άγνοια στην αναγνώριση: Turn the Gaslight On.
2. Από την αδιαφάνεια στην αποκάλυψη: Follow Me.
3. Από τον βομβαρδισμό των εικόνων στην αποκωδικοποίηση και την αποδόμηση: PROVE YOU ARE NOT A ROBOT & PROVE YOU ARE NOT A HUMAN.
4. Από την υποεκτίμηση και την μεταμφίεση στην μεγιστοποίηση και την αντιμετώπιση: Gaslight Mushroom.

 

Χριστίνα Αντωνίου

Η Χριστίνα Αντωνίου είναι απόφοιτη του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με κατεύθυνση στην Σκηνοθεσία-Υποκριτική. Έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη σε κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, από το 2014 ασχολείται με την Εικαστική Φωτογραφία και τη Video Art. Τον Οκτώβριο του 2020, έλαβε ολική υποτροφία από τον ΑΚΤΟ για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα MA in Photography & Visual Language ΑΚΤΟ / Middlesex University.

 

Έργο: Another Story to Tell

– Another Story to Tell #60, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Luster
και επικόλληση σε Dibond, 50 x 75 εκ., 2022.

– Another Story to Tell #59, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Luster
και επικόλληση σε Dibond, 50 x 75 εκ., 2022.

– Another Story to Tell #55, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Luster
και επικόλληση σε Dibond, 50 x 75 εκ., 2022.

– Another Story to Tell #67, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Luster
και επικόλληση σε Dibond, 50 x 75 εκ., 2022.

– Another Story to Tell #64, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Luster
και επικόλληση σε Dibond, 50 x 75 εκ., 2022.

– Another Story to Tell #53, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Luster
και επικόλληση σε Dibond, 50 x 75 εκ., 2022.

– Another Story to Tell, HD Video διάρκεια 15:40, ήχος, 2022.

Από τη σειρά Another Story to Tell.

 

Το παρελθόν βρίσκεται στην μνήμη μας. Καθημερινά ανταλλάσσουμε ιστορίες που νομίζουμε ότι μας ανήκουν. Οι ιστορίες μας όμως είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του κόσμου, υπάρχει μια κοινή μοίρα που μας συνδέει κι ο καθένας την βιώνει διαφορετικά.

Μαρτυρούν οι προσωπικές μας ιστορίες το παρελθόν του κόσμου;

Καθημερινά ανταλλάσσουμε ιστορίες μέσω της αφήγησης και χτίζουμε ταυτότητα, οι εικόνες του κόσμου κατοικούν μέσα μας, η εικόνα προηγείται της σκέψης κι έχουμε ανάγκη να αφηνόμαστε στην μυθοπλασία -ως ένα μέσο εκπροσώπησης του εαυτού και του συνόλου- για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα.

Οι αναμνήσεις μας είναι εικόνες που γίνονται λέξεις και μικρές ιστορίες, τις μεταφέρουμε και ταυτόχρονα μεταφέρουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Τις ιστορίες δεν θέλουμε μόνο να τις λέμε, θέλουμε να τις ακούμε και να τις βλέπουμε, θέλουμε να βλέπουμε φωτογραφίες για την επιβεβαίωση ότι κάποτε υπήρξαμε.

Σε όλο αυτό το πλέγμα εικόνων το όριο μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας παραμένει θολό.

 

Θάνος Θηρίου

Ο Θάνος Θηρίου είναι τελειόφοιτος στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα MA in Photography & Visual Language στον ΑΚΤΟ. Ζει και εργάζεται ως φωτογράφος στην Αθήνα.

Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις όπως το Athens Photo Festival και το Photometria International Photography Festival ενώ δουλειά του έχει δημοσιευτεί σε φωτογραφικά περιοδικά όπως είναι το Eyeshot.

 

Έργο: flumina urbis Atheniensium

Φωτογραφική εγκατάσταση 230 x 127 εκ.
(20 ψηφιακές εκτυπώσεις ψεκασμού μελάνης σε υλικό matte vinyl, 42 x 28 εκ., 2022)

Από τη σειρά flumina urbis Atheniensium.

 

Η σειρά που φέρει τον τίτλο «flumina urbis Atheniensium» είναι ένα καλλιτεχνικό έργο που εστιάζει σε φωτογραφικές περιπλανήσεις στην πόλη της Αθήνας, όπου τα τρία ιστορικά ποτάμια άκμαζαν παλιά.

Οι εικόνες τραβήχτηκαν σε ποικίλα σημεία, για παράδειγμα στις υπόγειες σήραγγες όπου κυλούν ακόμα κάποια ρέματα, επίσης στις φυσικές κοίτες τους εφόσον υπάρχουν ακόμα αλλά και στο αστικό τοπίο, στις πάλαι ποτέ ιστορικές κοίτες αυτών.

Τα ποτάμια είναι ο Κηφισός, ο Ιλισός και ο Ηριδανός.

Μέσα από τις εικόνες φτιάχτηκε και ένας φανταστικός ψυχογεωγραφικός χάρτης, σκοπός του οποίου ήταν να αναδείξει τις αλλαγές στην πόλη της Αθήνας.

 

Μαίρη Τσουλούφα

Η Μαίρη Τσουλούφα σπούδασε Γαλλική Φιλολογία (Ε.Κ.Π.Α.) και Φωτογραφία (ΑΚΤΟ / Middlesex University). Αυτόν τον καιρό ολοκληρώνει με υποτροφία τις Μεταπτυχιακές σπουδές της στο πρόγραμμα MA in Photography & Visual Language (ΑΚΤΟ / Middlesex University). Το έργο της επικεντρώνεται στη φωτογραφία δρόμου, τοπίου και στις πειραματικές μικτές τεχνικές.

 

Έργο: «Becoming Other to Antiquity: A Deconstructive Approach to Photographing Ruins»

– Column IΙ, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 40 x 60 εκ., 2021.

– Temple of Zeus I, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 40 x 60 εκ., 2021.

– Poseidon, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 45 x 30 εκ., 2021.

– Demeter, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 45 x 30 εκ., 2021.

– #21, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 45 x 30 εκ., 2021.

– Night at the Archaeological Museum, Stop motion animation video, διάρκεια 01:38, 2021.

Από το έργο Becoming Other to Antiquity: A Deconstructive Approach to Photographing Ruins.

 

Το έργο «Becoming Other to Antiquity: A Deconstructive Approach to Photographing Ruins» συγκροτείται από 29 φωτογραφικά κολλάζ, στα οποία απεικονίζονται αρχαία αγάλματα και ερείπια.

Συμπληρωματικά, παρουσιάζονται κάποιοι επιπλέον οπτικοί πειραματισμοί των κολλάζ, όπως ψηφιακή επεξεργασία αυτών, δημιουργία ενός trailer μίας υποθετικής stop-motion ταινίας, αλλά και απόπειρα τρισδιάστατης απεικόνισης τους.

Χρησιμοποιώντας φιλοσοφικές έννοιες όπως αποδόμηση (deconstruction) και γίγνεσθαι (becoming), και με σημείο αναφοράς το έργο γνωστών φωτογράφων αρχαιοτήτων, κολλάζ σύγχρονων καλλιτεχνών, αλλά και μέσω του έργου μου, επιχειρώ να κλονίσω έστω και ελάχιστα κάποιες από τις φιλοσοφικές και αισθητικές βεβαιότητες που συνοδεύουν την «παραδοσιακή» φωτογραφία αρχαίων ερειπίων, αγαλμάτων, και μνημείων.

Τα κολλάζ στοχεύουν στο να ανοίξουν ένα διάλογο με μία συγκεκριμένη οπτική, γύρω από μία αποδομητική ανάγνωση, όπως εμφανίζεται στα κείμενα του Derrida.

Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται αρχαία μνημεία, αναδεικνύει μία ετερότητα σε σχέση με πιο ρεαλιστικές αναπαραστάσεις, με απώτερο εγχείρημα να συσχετιστούν με την φιλοσοφική έννοια του γίγνεσθαι.

 

Ειρήνη Φοσγκεράου

Η Ειρήνη Φοσγκεράου είναι τελειόφοιτη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα MA in Photography & Visual Language AKTO / Middlesex University. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Γερμανία και την Ελλάδα, όπου ζει και εργάζεται τα περισσότερα χρόνια. Τελείωσε σπουδές κινηματογράφου και απέκτησε επαγγελματική εμπειρία σε διάφορες παραγωγές στον τομέα της κάμερας. Στράφηκε στο ντοκιμαντέρ το οποίο αποτελεί και την βασική προσέγγιση των σημερινών της φωτογραφικών ερευνών.

Τα τελευταία χρόνια, ασχολείται με την σχέση του ανθρώπου με τη φύση και το τοπίο. Σημείο αναφοράς για την καλλιτέχνιδα, αποτελεί η νοηματοδότηση της ζωής μέσα από τις υλικές και άυλες έννοιες σε σχέση με τον τόπο, και η έκφραση τους σε συλλογικό, φιλοσοφικό, πολιτικό, περιβαλλοντικό, συναισθηματικό και προσωπικό επίπεδο.

 

Έργο: CRITICAL LANDSCAPES//Φόβος//Αγάπη

– CRITICAL LANDSCAPES #1: Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 90 x 60 εκ., 2022.

– CRITICAL LANDSCAPES #7: Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre και επικόλληση σε Dibond, 70 x 48 εκ., 2022.

– CRITICAL LANDSCAPES #13: Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre και επικόλληση σε Dibond, 70 x 48 εκ., 2022.

– CRITICAL LANDSCAPES #30: Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 13 x 18 εκ., 2022.

– CRITICAL LANDSCAPES //LOVE //FEAR, Εγκατάσταση, 15 x Ψηφιακές χρωμογενείς εκτυπώσεις (c-type)
και επικόλληση σε υλικό Forex-foam board, 11 x 16 εκ., 2022.

– CRITICAL LANDSCAPES #LOVE#FEAR, HD Video, διάρκεια 17:24, 2022.

– CRITICAL LANDSCAPES //ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ, Εγκατάσταση:

– CRITICAL LANDSCAPES #33: Ψηφιακή χρωμογενής εκτύπωση (c-type) σε χαρτι matte coated, 63 x 51 εκ., 2022.

– Διαδραστική εγκατάσταση στον αέρα με εφημερίδες & zine, κρεμασμένα σε σπάγκο.

– ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ, zine 14 x 17,8 εκ., 68 σελίδες, ψηφιακή εκτύπωση, 2021.

– Untitled #1, Ψηφιακή χρωμογενής εκτύπωση (c-type), 13 x 18 εκ., 2021.

Από το έργο CRITICAL LANDSCAPES.

 

Η σημερινή πραγματικότητα μας έχει ρίξει σε ένα χαοτικό ανακάτεμα βασικών αναγκών, κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και διακίνησης πληροφοριών, χωρίς να αφήνει περιθώρια να δώσουμε χώρο στα συναισθήματα που συνδέονται με όσα βιώνουμε.

Σωματικά και ψυχικά απομονωμένοι κατανοούμε όλο και περισσότερο ότι είμαστε παγιδευμένοι σε ένα σύστημα που υπόκειται σε διαφορετικούς κανόνες, αυτό της συσσώρευσης εξουσίας, χρησιμοποιώντας με διάφορους τρόπους υλική, σωματική, διανοητική και ψυχική βία και εκμεταλλευόμενο αδίστακτα ό,τι χρειάζεται, αφήνοντας στο πέρασμα του κατεστραμμένους τόπους και εξαφανισμένα είδη και έννοιες.

“Πώς να τα βγάλω πέρα με όλα αυτά” ήταν γραμμένο σε κάθε βλέμμα, κίνηση ή πρόταση, και ανάμεσα στις γραμμές βρήκα τις πιο τρυφερές εκφράσεις αυτής της αγωνίας, νιώθοντας πάντα ότι συμπεριλαμβάνομαι και αγκαλιάζομαι από ανθρώπινες σχέσεις.

Αυτό ήταν το σημείο όπου η αίσθηση της δυσφορίας ξεθώριασε.

Στα CRITICAL LANDSCAPES συμβαίνουν αυτές οι απρόσμενες συναντήσεις, δημιουργώντας δυνατότητες και χώρο όπου η αγάπη μπορεί να «συμβεί», ως καταλυτικό κίνητρο για τη φροντίδα, την υπεράσπιση και την δυνατότητα να ονειρευτούμε το μέλλον. Όλα δείχνουν την βαθιά μας ανάγκη και προσπάθεια να «κατοικήσουμε» στα τοπία και να ακουστεί η φωνή μας στην διαμόρφωση της ζωής μέσα τους.

 

Κώστας Χρονόπουλος Νίλσεν

Ο Κώστας Χρονόπουλος Νίλσεν είναι εικονολήπτης και φωτογράφος ελληνονορβηγικής καταγωγής. Σπούδασε Κινηματογράφο στο Edinburgh Napier University στη Σκωτία και είναι τελειόφοιτος στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα MA in Photography & Visual Language στον ΑΚΤΟ.

Ζει στην Αθήνα, η οποία προσφέρει αφθονία ευκαιριών για την εξερεύνηση της σχέσης της εικόνας με το σύγχρονο αστικό περιβάλλον.

 

Έργο: Paper Trail

– Paper Trail #9, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 42 x 31 εκ., 2022.

– Paper Trail #14, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 42 x 31 εκ., 2022.

– Paper Trail #15, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 42 x 31 εκ., 2022.

– Paper Trail #16, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 42 x 31 εκ., 2022.

– Paper Trail #17, Αρχειακή εκτύπωση ψεκασμού μελάνης σε χαρτί Hahnemühle Photo Matt Fibre, 42 x 31 εκ., 2022.

Από τη σειρά Paper Trail.

 

Το Paper Trail επανεξετάζει το Αθηναϊκό αστικό τοπίο ως μια σειρά από υπερθέσεις υφών, εικόνων και νοημάτων.

Οι λιτές τσιμεντένιες επιφάνειες της πόλης εμφανίζονται ως αλληλοεπικαλυπτόμενα κομμάτια χαρτιού και, έτσι, αυτές οι υπερθέσεις παίρνουν τη μορφή κολλάζ. Αναζητώντας τα σημεία όπου παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, ο τηλεφακός συμπυκνώνει τον χώρο πριν προβληθεί στο δισδιάστατο πεδίο και δημιουργεί νέες σχέσεις μεταξύ των αστικών στοιχείων.

Οι εικόνες που προκύπτουν ταξινομούνται ώστε να δημιουργήσουν ένα αφήγημα αυξανόμενης συνθετότητας. Κάθε εικόνα χτίζει πάνω στην προηγούμενη, οδηγώντας μας σταδιακά από μινιμαλιστικές, ωμές αρχιτεκτονικές μορφές, σε σύνθετες αστικές δομές υπερτιθέμενων γεωμετριών και νοημάτων.

Αυτή η εξέλιξη, αντικατοπτρίζει τη σταδιακή κατασκευή ενός κολλάζ με αλληλοεπικαλυπτόμενα κομμάτια χαρτί. Δανειζόμενες από τη deadpan φωτογραφική προσέγγιση καλλιτεχνών όπως ο Thomas Struth και ο Lee Friedlander, αυτές οι εικόνες επιδιώκουν να παρουσιάσουν την πόλη από μια απομακρυσμένη σκοπιά, αναδεικνύοντας τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία και ταυτόχρονα προτείνοντας εναλλακτικούς τρόπους αντίληψής τους.

 

BA (Hons) in Fine Art & New Media @aktoalumni

 

Βούλα Ασωνίτη

Η Βούλα Ασωνίτη ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University και πήρε το πτυχίο της το 2015. Συνέχισε σπουδές στο εργαστήριο του Νίκου Κασκούρα. Σήμερα συνεχίζει να εργάζεται στο εργαστήριό της στο Περιστέρι. Έχει εκθέσει δουλειά της στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Φιγούρες και Πρόσωπα (Ατομική έκθεση στο Trii Art Hub, Μάρτιος 2019, Αθήνα), Transparency (Ομαδική έκθεση στο Maison de la Grece, Μάρτιος 2019, Παρίσι), Μη ζώην μετ’ αμουσίας (Ομαδική έκθεση στο ArteVisione, Φεβρουάριος 2022, Αθήνα).

 

Έργο: Untitled

– Φίδι, ακρυλικά σε καμβά, 68 x 90 εκ., 2021.

– Όναρ, ακρυλικά σε καμβά, 57 x 60 εκ., 2022.

 

Διαχρονικά με απασχολούν ερωτήματα που έχουν σχέση με το επέκεινα, τη μνήμη, και ίσως τον ρόλο των ανθρωπίνων σχέσεων σε αυτά τα ερωτήματα. Η συνείδηση και η επίγνωσή τους λειτουργεί καταλυτικά στην ανθρώπινη οντότητα.

Η μνήμη είναι ο πιο δραστικός παράγοντας και έχει έναν διπλό ρόλο, αποφασίζει από ποια οπτική γωνία θα θυμηθεί τα πράγματα… και όπως αποφασίσει έτσι θα γίνει.

Το όνειρο που ζεις όταν δεν κοιμάσαι αποτυπώνεται;

Οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις των ανθρώπων παίρνουν μορφή στην πραγματικότητα; Και εν τέλει ποια είναι η πραγματικότητα; Αυτή που νομίζουμε ότι ζούμε ξύπνιοι ή αυτή που ζούμε όταν κοιμόμαστε;

Οι σχέσεις των όντων είναι μία απάντηση και μία αρχή για τον επιβραδυντικό καλπασμό της αγωνίας.

 

Αθηνά Κανελλοπούλου

Η Αθηνά Κανελλοπούλου είναι εικαστικός. Έχει σπουδάσει BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University, MA Art & Virtual Reality (ΑΣΚΤ), MA Technologies de l’Image (Université Paris 8) και MSc Πολιτικών Μηχανικών και Παιδαγωγικών Σπουδών (ΑΣΠΑΙΤΕ). Έχει παρουσιάσει δουλειά της σε εκθέσεις τέχνης και φεστιβάλ, όπως: Athens Biennale, the WRONG Biennale, BIBART Biennale, Μουσείο Μπενάκη, Artes Museo Zapadores, Zimmerli Art Museum, Museum of Contemporary Art Mexico, Musee Ecole de Perrine, Kappatos Gallery, Art Athina κα. Παράλληλα, εκπονεί έρευνα στο πεδίο της ψηφιακής καταγραφής της performance art, μέσα από το project της IVAPA Project.

 

Έργο: διεπαφή: the On-Touch Workshop / The Blue of Copper

Performance/εγκατάσταση, τραπέζι, καρέκλες, ηχογραφική συσκευή, laptop, χάλκινα πλατώ, μελάνι τυπογραφίας, ρόλο μελάνης, καθαριστικό χεριών, ράφια, ενυδρεία, νερό, ηλεκτρόδια, χάλκινα πλατώ, φωτισμός, 2016.

 

Nothing is in the mind without first having been in the senses.
Thomas Aquinas

Πώς μπορεί η μνήμη να συνδεθεί με την αίσθηση της αφής και τη διάδραση με την κοινωνία; Πώς κάθε μνήμη αντιστοιχίζεται με κάποια αίσθηση και μια κατάσταση ή άτομο;

Μέσα από το project επιδιώκεται να ριχθεί φως σε θέματα όπως η ταυτότητα του Εγώ μέσα από τη μνήμη, η σχέση του φαινομένου με την προσωπική ανάπτυξη του ανθρώπου και η καταγραφή των πρώτων μνημών και ο προσδιορισμός του χρόνου και του χώρου σε σχέση με το Εγώ και τη θέση του, την κιναισθησία· προσδιορισμοί πολύ βασικοί στις μνημονικές λειτουργίες.

Η «διεπαφή: the on-touch project», είναι ένα διαδραστικό project που αφορά τις αόρατες συνδέσεις μεταξύ προσωπικού και κοινωνικού, μέσα και έξω. Μέσα στην εγκατάσταση-επιτέλεση ο θεατής συμμετέχοντας ανακαλεί απτικές μνήμες σε ένα απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον. Έτσι προκύπτει ένα αρχείο που οπτικοποιεί και μεταφέρει απτικές μνήμες in-situ και διαδικτυακά.

Στο επιτελεστικό εργαστήριο «Επ-αφής», μπορεί κανείς να μοιραστεί μια απτική μνήμη ή βίωμα και να δημιουργήσει ένα μοναδικό και μοναδιαίο έργο-δοκίμιο με το αποτύπωμά του. Έτσι οπτικοποιείται μέσω της διαδικασίας της ηλεκτρόλυσης των δοκιμίων αυτών, αλληγορικά, η διεργασία εγγραφής μιας μνήμης που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο. Οι χάλκινες πλάκες που παρουσιάζονται ήδη στο χώρο είναι αποτέλεσμα των δυο προηγούμενων εκθέσεων και συμμετοχών.

Η κάθε μαρτυρία, που συλλέγεται παράλληλα με τη δημιουργία του δοκιμίου, καταγράφεται ανώνυμα, ταξινομείται και αποθηκεύεται ως νέα μνήμη μεταξύ του συμμετέχοντα και της εικαστικού και αναρτάται στον ιστότοπο http://athinakanellopoulo.wix.com/the-on-touch-project.

 

Εύη Μαγκαβέτσου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών (ΕΚΠΑ) και του προγράμματος BA (Hons) in Fine Art & New Media AKTO / Middlesex University.

Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις ζωγραφικής & χαρακτικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επιλογή: Έκθεση σύγχρονης Έλληνικής Χαρακτικής στη Ρουμανία (“Contemporary Greek Printmaking in Romania”) – Palatul Culturii Iaşi 2021, 22nd Sint-Niklaas International Bookplates and Small Printmaking Competition 2019, Πρόσωπα της Πόλης – Αίθουσα Τέχνης: ena contemporary 2018, Αεριόφως – Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου 2018, Χαράζοντας /Τυπώνοντας τον Λόγο – Poems n’ Crimes Art Bar / Εκδ. Γαβριηλίδης 2015 κ.α.).

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Έργο: «Μea Culpa»

– Insomnia & Rise and Shine! (δίπτυχο), γραφίτης σε χαρτί προσαρμοσμένο σε ξύλο, 20,3 x 38,5 εκ.
έκαστο, 2017.

– Ψυχραιμία (δίπτυχο), ακουαρέλα σε χαρτί προσαρμοσμένο σε ξύλο,17 x 24 εκ. έκαστο, 2017.

– Emergency Contact, ακουαρέλα σε χαρτί προσαρμοσμένο σε ξύλο, 17 x 24 εκ., 2017.

– Γενέθλια, ακουαρέλα σε χαρτί προσαρμοσμένο σε ξύλο, 17 x 24 εκ., 2017.

– Μάθημα Ζωγραφικής, ακουαρέλα σε χαρτί προσαρμοσμένο σε ξύλο, 25,4 x 32,4 εκ., 2017.

– Νέες γνωριμίες, ακουαρέλα σε χαρτί προσαρμοσμένο σε ξύλο, 23,3 x 32,9 εκ., 2017.

 

Η παραδοχή κάποιου σφάλματος και η απόπειρα διόρθωσής του με στόχο -ιδανικά- την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων που έχουν τρωθεί, αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις.

Κοινωνικά χρήσιμη και ψυχολογικά ωφέλιμη, η εξωτερίκευση της ανάγκης για συγχώρεση είναι ο πιο ασφαλής και αποτελεσματικός τρόπος περιορισμού της εκάστοτε βλάβης που έχει προκληθεί.

Η συνειδητή αναγνώριση τόσο της φύσης όσο και της βαρύτητας του «λάθους» αποτελεί τον κεντρικό νοηματικό άξονα των έργων που παρουσιάζονται.

Το δικό μας «Μea Culpa» δεν διατηρεί τον θρησκευτικό/ιστορικό χαρακτήρα του, μιας και η καθολική ενοχή δεν έχει υπάρξει προσωπικό βίωμα ή πολιτισμικό ερέθισμα· κυρίαρχο μοτίβο σ’ αυτό το καλλιτεχνικό «δείγμα» είναι το αδιάκοπο αίσθημα αβεβαιότητας και δυσθυμίας μέσα από το οποίο φιλτράρουμε κάθε εμπειρία στις σύντομες, κενές εξάρσεων ζωές μας.

Βασικό προτέρημα αυτού του (αμφίβολης αποτελεσματικότητας) συστήματος σκέψης και δημιουργίας είναι πως η αντιμετώπιση και των χειρότερων δυνατών καταστάσεων γίνεται με στωικότητα και αυτοσαρκαστική διάθεση, απαλλαγμένη από το άχρηστο συγκινησιακό βάρος της συνεχούς αυτομαστίγωσης.

 

Νατάσσα Μαντζιώρου

Η Νατάσσα Μαντζιώρου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Eίναι απόφοιτος του προγράμματος, BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University London.

Έχει παρακολουθήσει το σεμινάριο Θεωρία της Τέχνης στο ΕΚΠΑ-2022 και Θεραπεία Μέσω Εικαστικής Τέχνης στο το Πανεπιστήμιο Αιγαίου 2021 (Πιστοποιητικό επιμόρφωσης).

Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και χαρακτικής.

 

Έργο: Το Σώμα που Φορώ

– Εκ βαθέων Ι, ακρυλικά και λάδια σε καμβά, τετράπτυχο, 4 x 20 x 60 εκ., 2017.

– Το σώμα που φορώ I, ακρυλικά και λάδια σε καμβά, 89 x 113 εκ., 2017.

– Αέναη αναπαραγωγή, ακρυλικά σε καμβά, δίπτυχο, 2 x 40 x 40 εκ., 2017.

 

Μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση της γυναίκας που βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης και μια κατάθεση των σκέψεων και των συναισθημάτων της καθώς η ίδια δεν ορίζει πια το σώμα της βλέποντάς το να αλλάζει και να υποκύπτει σε νέες φυσικές ανάγκες. Το κοινωνικό στερεότυπο την αποσεξουαλικοποιεί ταυτίζοντας τη με τη Παρθένο Μαρία προσδίνοντας στην εγκυμοσύνη το στοιχείο του ιερού. Έτσι η θηλυκή της υπόσταση εστιάζεται στην μητρότητα και η γυναίκα νιώθει μια αποξένωση από τον σύντροφό της αλλά και από τον ίδιο της τον εαυτό παραμένοντας διχασμένη ανάμεσα στην μέλλουσα μητέρα και γυναίκα. ‘Το Σώμα που Φορώ’ προσπαθεί να αποδώσει το συνονθύλευμα των συναισθημάτων που κατακλύζουν την γυναίκα όταν βιώνει την εγκυμοσύνη και εστιάζει στον παθητικό ρόλο που υιοθετεί απέναντι στο φαινόμενο της ιατρικοποίησης της εγκυμοσύνης που ολοένα εντείνεται στην εποχή μας. Αυτό το φαινόμενο μαζί με την εμφάνιση της υποβοηθούμενης εξωσωματικής γονιμοποίησης (A.R.T)1 η οποία υπόσχεται ότι κάθε γυναίκα μπορεί να γίνει μητέρα επαναφέρει την καθολική μητρική επιθυμία ως αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας φύσης και προκαλεί την αμφισβήτηση της γυναίκας που απέχει από την μητρότητα. Πλέον δίνεται η ευκαιρία σε κάθε γυναίκα να γίνει μητέρα ανεξάρτητα απο σωματικά, ψυχικά ή οικονομικά εμπόδια ενώ η πίεση που δεχόταν η γυναίκα από τη “Λατρεία της Παρθένου” αντικαταστάθηκε από την “αέναη αναπαραγωγική μητέρα”.

 

Ανδρέας Παπαμιχαήλ

Ο Ανδρέας Παπαμιχαήλ γεννήθηκε στην Πάφο το 1992. Το 2011 παρακολούθησε για ένα χρόνο μαθήματα στο Facultad de Bellas Artes Barcelona στο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης και στη συνέχεια πήρε πτυχίο BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University (2013-2016). Τελευταία, αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου με πτυχίο MFA Art, Space and Nature at Edinburgh Collage of Art. Η δουλειά του Παπαμιχαήλ συχνά περιλαμβάνει γλυπτικές εγκαταστάσεις και δράσεις. Το 2016 συμμετείχε στο Athens Biennale AB5to6: Omonia και στην Cheapart Art Gallery στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά, οργάνωσε μια δράση δεντροφύτευσης δημιουργώντας ένα πάρκο μνήμης στην Πάφο. Το 2017, είχε πραγματοποιήσει την πρώτη του ατομική έκθεση στο BOOZE Cooperativa, Base Gallery στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε παράλληλα με την Documenta στο KNNM ArtSpace στο Κάσελ και στη συνέχεια στο Void Gallery στην Αθήνα. Το 2019, η δουλεία του Παπαμιχαήλ παρουσιάστηκε στο Edinburgh Centre of Carbon Innovation στο Εδιμβούργο. Τελευταία, τον Ιούνιο του 2020 έλαβε μέρος στην έκθεση GOLEM – to be generative in solidarity rather than to be creative in solitude στην Αθήνα. Το 2021 έλαβε μέρος στην έκθεση “Social Sculptures” στο Goethe-Institut Zypern, Curator: Marina Christodoulidou, στην Λευκωσία, Κύπρος.

 

Έργο: Untitiled

Χωρίς τίτλο, εγκατάσταση με βίντεο, διαστάσεις μεταβλητές, διάρκεια βίντεο 1:20, 2020.

 

Ο Ανδρέας Παπαμιχαήλ (γ. 1992) είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στο Art Space and Nature του Edinburgh College of Art. Ο Παπαμιχαήλ πραγματεύεται την έννοια της ύπαρξης του ανθρώπου μέσα από το κοινωνικο-ανθρωπολογικό πλαίσιο ή αντίθετα την μη ανθρώπινη (non human) προσέγγιση της. Στη καλλιτεχνική του πρακτική χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα όπως γλυπτικές εγκαταστάσεις, βίντεο, φωτογραφία και επιτελεστικές δράσεις προκειμένου να διατυπώσει ερωτήματα κοσμολογικής φύσης. Μέσα από την αναζήτηση του στις περιβαλλοντικές επιστήμες και την μυθολογία, δημιουργεί έργα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μυθοπλασία για να μιλήσει για ζητήματα που έχουν επίκαιρο και επείγοντα χαρακτήρα. Στην βίντεο εγκατάσταση Untitled ο Παπαμιχαήλ παρουσιάζει ένα βίντεο από ένα πλανήτη όπου ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα περιφραγμένο με συρματοπλέγματα τόπο. Το συγκεκριμένο τεμάχιο έχει αγοραστεί από τον καλλιτέχνη που με αυτή την κίνηση δηλώνει τη δημιουργία ενός νέου ανερξάρτητου κράτους. Σε μία εποχή όπου κυριαρχεί έντονα η μελλοντική μετακόμιση του ανθρώπου σε ένα άλλο πλανήτη, ο καλλιτέχνης με αυτό το έργο θέτει ερωτήματα κοινωνιο-ανθρωπολογικής φύσης.

 

Αλεξάνδρα Παπαδημητρίου

Η Αλεξάνδρα Παπαδημητρίου (γ. 1994), αποφοίτησε από το πρόγραμμα BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University το 2015. Είναι Ελληνοαγγλίδα καλλιτέχνις και ερευνήτρια με έδρα το Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, όπου ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στην Ακαδημία HDK-Valand. Αυτή την περίοδο, φοιτά στο Royal Institute of Art της Στοκχόλμης. Η δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε Ελλάδα, Σουηδία, Γερμανία, Αυστρία, Πολωνία, Σερβία και Τουρκία.

 

Έργο: This Work Is Not Seminal, 2015

Από τη σειρά This work is not Seminal, εγκατάσταση με ζωγραφικά έργα, μικτά υλικά,
διαστάσεις μεταβλητές, 2015.

 

Μέσω της σειράς This Work Is Not Seminal διευρευνώ τους προβληματισμούς μου γύρω από τη χρήση της γλώσσας καθώς και την οπτική μας γλώσσα, έτσι όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί μέσα από χιλιετίες ανδροκεντρικής κουλτούρας. Όντας όχι μόνο γυναίκα αλλά και ομοφυλόφιλη, “a woman – identified woman”, αυτά τα έργα αποτελούν τη προσπάθειά μου να δημιουργήσω έναν χώρο για τον εαυτό μου, μέσα σε μια κοινωνία που με έχει περιθωριοποιήσει.

Η μορφή των έργων προκύπτει από μια απόρριψη της ζωγραφικής παράδοσης και από την επιθυμία να δημιουργήσει μια νέα εικαστική γλώσσα – εξ’ ου και ο πειραματισμός με ασυνήθιστες επιφάνειες και με περιορισμένη χρωματική παλέτα.

Αντλώντας αναφορές από την ιστορία της τέχνης, τη λογοτεχνία, αλλά και την ποπ κουλτούρα, τα έργα αυτής της σειράς θέτουν υπό αμφισβήτηση τον φαλλοκεντρισμό, που είναι πλέον χαρακτηριστικό της καθημερινής μας γλώσσας καθώς και των δημοφιλών αφηγημάτων· όπως είναι ο μύθος του -όλως τυχαίως- πάντα άνδρα, ιδιοφυή καλλιτέχνη.

Ταυτόχρονα, τα έργα της σειράς αυτής διερευνούν πτυχές της γυναικείας εμπειρίας και παιδικής ηλικίας που συστηματικά ωθούνται στο περιθώριο του δημόσιου λόγου ή και εμπειρίες οι οποίες θεωρούνται ταμπού.

Πώς μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι δίχως όνομα;

 

Αναστασία Σερεμετάκη

Conceal/revealΟνομάζομαι Αναστασία Σερεμετάκη και είμαι απόφοιτη του τμήματος BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University. Η διπλωματική μου εργασία με τίτλο «conceal/reveal» αναφέρεται στο ψυχολογικό τραύμα και παρουσιάζει τη στάση μας απέναντι σε αυτό. Το συγκεκριμένο θέμα, «τραύμα και θεραπεία του τραύματος μέσα από την τέχνη», αποτελεί γενικότερα και τον βασικό μου προσανατολισμό.

 

Έργο: Conceal/reveal

Conceal / reveal, εγκατάσταση, δαντέλα, σύρμα, ξυραφάκια, μοτέρ, φως, 2020.

 

Το έργο Conceal/reveal αναφέρεται σε δύο αντίθετες έννοιες (αποκαλύπτω/καλύπτω) που βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση και φανερώνει τη πάλη που έχουμε με τον εαυτό προκειμένου να κατανοήσουμε το ψυχολογικό τραύμα.

Με αφετηρία ένα προσωπικό βίωμα επέλεξα το μέσο της εγκατάστασης για να αποτυπώσω και να αναδείξω πολύπλοκες έννοιες όπως αυτές της συν-κάλυψης και της αποκάλυψης. Η επεξεργασία του τραύματος μέσα από εσωτερικές διεργασίες, συχνά αντιφατικές αλλά και μέσα από απτές κατασκευές και πειραματισμό με τα υλικά ήταν ιαματική.

Κατασκεύασα ένα τεράστιο στομάχι από σύρμα και το έντυσα με δαντέλα. Η δαντέλα θα μπορούσε κανείς να πει ότι, ενώ φαινομενικά καλύπτει το σώμα, ταυτόχρονα το εκθέτει και μεταφέρει στον θεατή ένα αντιφατικό μήνυμα. Στο συγκεκριμένο έργο, η δαντέλα που καλύπτει το στομάχι προκαλεί το βλέμμα του θεατή και ταυτόχρονα τον δελεάζει με απαγορευμένες σκέψεις αφής και αποκάλυψης του εσωτερικού του στομαχιού.

Το ράψιμο είναι μια διαδικασία που χρειάζεται απόλυτο έλεγχο και επιτέλεσα με ακρίβεια. Η επαναλαμβανόμενη διαδικασία τρυπήματος, τραβήγματος και στριψίματος έγινε σύντομα μια θεραπευτική και στοχαστική διαδικασία. Η ύπαρξη ραφών αποκαλύπτει μια λεπτή βαρβαρότητα, σαν τα ράμματα να συγκρατούν μια πληγωμένη σάρκα.

Τα ξυράφια φαίνονται ασυνήθιστα στο εσωτερικό του στομαχιού, καταρρίπτουν την αίσθηση του ευαίσθητου και τρυφερού που προκαλείται στο θεατή με την πρώτη ματιά, λόγω της δαντέλας και προκαλούν αίσθημα ανησυχίας και φόβου.

Το στομάχι (επιστημονικά στόμαχος, αρχαία ελληνικά γαστήρ) είναι μια διεύρυνση του πεπτικού σωλήνα του ανθρώπου και των ζώων. Είναι βασικό όργανο πέψης και ένα από τα όργανα που συγκροτούν το γαστρεντερικό σύστημα. Σύμφωνα με πολλές επιστημονικές μελέτες, το στομάχι είναι αποδέκτης ψυχικών φορτίσεων, δεδομένης της στενής αλληλεπίδρασης του με τον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα να αντιδρά στις δύσκολες καταστάσεις της ζωής και έτσι ο άνθρωπος να υποφέρει από διατροφικές διαταραχές και άλλα ψυχοσωματικά νοσήματα.

Με αυτή την έννοια επέλεξα μέσα από το έργο μου να το παρουσιάσω ως σημείο αναφοράς αποδίδοντας του παράλληλα την συμβολική του σχέση με την ψυχή, τη ζωή και τον θάνατο.

 

Μυρτώ Τραπατσέλλη

Η Μυρτώ Τραπατσέλη γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο νησί της Μήλου. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ κατέχει BA (Hons) in Fine Art & New Media ΑΚΤΟ / Middlesex University London.

Ζει και εργάζεται μεταξύ Αθήνας και Μήλου.

 

Έργο: alTERRAtions

– Collision #2, ακρυλικά σε καμβά, 148,5 x 95 εκ., 2017.

– Collision #3, ακρυλικά σε καμβά, 148,5 x 98 εκ., 2017.

 

Η σειρά έργων alTERRAtions είναι ένα πρότζεκτ που στοχεύει σε μία νέα και σύγχρονη απόδοση της αισθητικής ποιότητας του Υψηλού, μέσα από τη δημιουργία αφαιρετικών «τοπίων», εμπνευσμένων από τη φύση και τη γη. Ειδικότερα, έμπνευση για τη δημιουργία των έργων, αποτέλεσαν τα γεωλογικά φαινόμενα και διεργασίες, οι γεωδομές και τα στοιχεία ορυκτών και πετρωμάτων.

Ο τίτλος “alTERRAtions” αποτελεί λογοπαίγνιο: συνδυάζει τη λέξη “alteration”, ή αλλιώς «εξαλλοίωση», όρο των γεωεπιστημών, ο οποίος αναφέρεται στο «σύνολο των χημικών διεργασιών που αλλοιώνουν ή/και αποσυνθέτουν τα πετρώματα και τα ορυκτά», και την λατινική “terra”, δηλαδή «γη». Το λογοπαίγνιο αυτό περιγράφει και το πνεύμα των έργων: η Γη αποτελεί την έμπνευση και μετουσιώνεται σε κάτι νέο.

Οι αλλοιωμένες αποδόσεις γεωδομών και φαινομένων, συνθέτουν μια αφαιρετική και ημι-περιγραφική εικονοπλασία, με παραπομπές τόσο στο Υψηλό του Ρομαντισμού, όσο και στο Υψηλό του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού. Οι μορφές, συχνά ανεπτυγμένες τυχαία και ασαφώς, και οι αντιθέσεις χρώματος, φωτός-σκότους, μεγεθών και εντάσεων, διαμορφώνουν ιδιαίτερα «τοπία» μέσα στα οποία ο θεατής καλείται να πλανηθεί πνευματικά. Μέσα από την αφαιρετική απεικόνηση των δημιουργικών και καταστροφικών δυνάμεων της φύσης, ο θεατής οδηγείται σε ιδέες που συνδέονται με την ύπαρξη, το μεταφυσικό, το άγνωστο, και εντέλει αναπτύσσει Υψηλά αισθήματα.

Για τη δημιουργία των έργων Collision #2 και Collision #3 αντλήθηκε έμπνευση από την διαδικασία της ορογένεσης, δηλαδή του σχηματισμού οροσειρών κατά τη «σύγκρουση» των ορίων των πλακών του φλοιού της Γης που συγκλίνουν.

Back to Top